|
در بین مدار مریخ و مشتری ، چندین هزار جرم کوچک کشف شده است که اولین آنها را شخصی بنام جوزپای پیاتسی ایتالیایی در سال 1801 میلادی کشف کرد و بر آن نام سیارک سرس گذاشت. بزرگترین سیارک شناخته شده همین سرس بود که قطری حدود 900 کیلومتر داشت. اکثر سیارکها قطری کمتر از 80 کیلومتر دارند و از شکل هندسی مشخصی برخوردار نیستند. این خرده سنگها امروزه در حد فاصل مدار مریخ و مشتری در چرخش اند که به کمر بند سیارکها معروف هستند.
در گذشته عقیده بر این بود که مجموعه تخته سنگهای سرگردان که درمدار مشخصی به دور خورشید میچرخند ، بقایای یک سیاره خرد شده هستند ؛ ولی امروزه معلوم شده که این نظر صحیح نبوده است . به احتمال زیاد اینها بقایای موادی هستند که در حدود 5 میلیارد سال پیش ، سیاره های منظومه شمسی از آن تشکیل یافته اند (پیش سیاره). ممکن است برخی از این سیارکها در برخورد با یکدیگر خرد و از مدار اصلی خارج شده باشند که اکنون در فضای منظومه شمسی سرگردان هستند ؛ بعدها در مواجهه با سیاره های منظومه شمسی بر سطح آنان سقوط میکنند و بر اثر این برخوردها با سطح سیارات سنگی مانند عطارد و یا زهره یا مریخ یا کره ماه آثاری بر جا میگذارند. معمولا محل برخورد این قطعات روی سطح سیارات سنگی ، حفره ها و گودالهایی بنام کریتر پدید می آید که بی شباهت به دهانه ی آتشفشانهای خاموش نیست .
تعداد اندکی از این قطعات سنگی با سطح زمین نیز برخورد کرده اند که دهانه ی بسیار قدیمی واقع در بیابان آریزونا در امریکا از آن جمله است. اغلب این قطعات که اندازه برخی از آنها بسیار کوچک است ، در برخورد با جو زمین مشتعل میشوند و میسوزند . این چنین است که مردم ساکن در زمین از خطر سقوط آنها در امان می مانند.
گاهی ممکن است شما در آسمان شب حرکت سریع نقطه ای نورانی را بصورت یک خط سفید به مدت کوتاه مشاهده کنید اینها همان سنگهای آسمانی هستند که در جو میسوزند و به شهاب یا شهابواره معروفند. شبها سنگها ممکن است بقایای هسته ی یک ستاره دنباله دار باشند ، که در فضای منظومه شمسی در حال حرکت می باشند.
|
