|
در بسیاری مناطق فضای میان ستاره ای ، ابر های بزرگی از گاز و غبار وجود دارند که آنها را سحابی (به معنای ابر) مینامند. چگالی (جرم حجمی) سحابیها حدود هزار بار بیشتر از چگالی ماده ی فضای میان ستاره ای است ، زیرا چگالی ماده ی فضای میان ستاره ای بسیار کم و در حدود یک اتم در یک سانتیمتر مکعب و یک ذره غبار در یک کیلومتر مکعب است .بر این اساس چگالی مواد در سحابیها نیز بسیار اندک می باشد
سحابیها را به سه گروه رده بندی میکنند : سحابیهای نشری ، بازتابی و تاریک .
در سحابیهای نشری یک یا چندین ستاره ی بسیار سوزان جا دارند. این ستاره های بسیار داغ موجب تحریک گازها و درخشش سحابی میشوند. مانند سحابی جبار.
این سحابی با چشم غیر مسلح به صورت توده مه آلود کم نوری دیده میشود.
اگر ستاره ها مقداری سردتر باشند یا این که چگالی گازها در سحابی زیاد باشد ، گازها فقط نور ستاره ها را بازتاب میدهند در این صورت سحابی را بازتابی می نامند مانند سحابی ای که ستاره های خوشه ی پروین را در بر گرفته.
در برخی موارد هم هیچگونه ستاره ای درون یا نزدیک سحابی قرار ندارد ، به همین دلیل سحابی را تاریک می نامند.رصد سحابیهای تاریک فقط در صورتی ممکن است که در مقابل سحابیهای نشری یا بازتابی قرار گیرند. سحابیهای تاریک نور ستاره های پشت خود را جذب میکنند. اختر شناسان عقیده دارند که ستاره ها درون این سحابیها متولد می شوند.سحابی سر اسبی نمونه ی جالب توجهی از اینگونه سحابیهاست.
جدا از سه گونه سحابیها بر خی از سحابیها از ستاره ها تشکیل میشوند. ستاره هایی مانند خورشید در پایان زندگی یعنی در مرحله ی دوم غول سرخی لایه های بیرونی جو خود را به صورت سحابی در فضا پراکنده میکنند. این سحابیها را سیاره نما مینامند.
|
